A może ktoś ma  niepotrzebny rower?

Uprzejmie prosimy o pomoc dla naszej wolontariuszki. Aga  mieszka 5 kilometrów od stajni, w której  opiekuje się naszymi końmi - Oczkosiem, Tancerzem i Ptysiem, które stoją tam w pensjonacie, ale ona się nimi zajmuje (Tancerza wzięła na swoje utrzymanie). To również ona wypatrzyła Maję i zaczęła jej pomagać, a teraz robi to  z nami i najwytrwalej siedzi przy niej mimo zimna i niewyspania-więc tym bardziej chcemy ułatwić jej pracę. Codziennie idzie piechotą gdyż nie ma samochodu a tą drogą nie kursuje żaden autobus...... Jest to bardzo miła i oddana zwierzętom osoba.... Jeśli ktoś z Państwa - z okolic Śląska lub Warszawy - miałby niepotrzebny rower to bylibyśmy bardzo wdzięczni w swoim i jej imieniu.. Nie istotna jest marka czy model ważne jest aby jeździł. Za pomoc bardzo dziękujemy.

Poszukujemy telefonu i faksu - nasze się zepsuły!

Nasze przytulisko jest w większości wyposażone w sprzęt podarowany przez różne osoby więc często ulega zepsuciu - dodatkowo jest to dom pełen zwierząt, gdzie nie żyją one w klatkach, ale chodzą po całym domu. Ostatnio zepsuły się podarowane dość dawno temu faks oraz telefon bezprzewodowy-starość i kilkakrotny upadek spowodowany przez nasze koty i Kabana, który bojąc się burzy i wybuchów petard  wpada do domu przez otwarte okno zrzucając wszystko co spotka na drodze (próbuje się schować do wanny albo nawet umywalki, wyrwał ją kiedyś ze ściany). Mamy więc prośbę - może ktoś z Państwa posiada niepotrzebny faks i telefon bezprzewodowy - może zmieniając wyposażenie domu lub biura macie Państwo gdzieś taki sprzęt, którego nie używacie-bardzo prosimy o podarowanie, gdyż ich brak sprawia nam wielki problem w codziennym funkcjonowaniu przytuliska. Z góry dziękujemy !

Kto zaadoptuje na odległość Wacusia.

W  sierpniu  do  naszego Przytuliska trafił Wacuś - 3 letni biało - czarny buldożek francuski. Ten przeuroczy i kochany piesek był tzw. odpadem hodowlanym, ponieważ w hodowli nie nadawał się na reproduktora, a z powodu wad rozwojowych nikt go nie kupił. Jest całkowicie głuchy, ale to kalectwo zupełnie mu nie przeszkadza, jest radosny i chętny do zabawy (szczególnie piłką) - podbił serca wszystkich odwiedzających nas gości.Kocha wszystkich ludzi i wita z taką radością jakby znał ich od urodzenia, uwielbia pieszczoty, każdemu  wchodzi na kolana. Oprócz wady słuchu Wacuś ma jeszcze inne wady genetyczne, które sprawiły, że ma uszkodzoną wątrobę, dlatego potrzebuje drogiej, specjalistycznej karmy. Jest dużo mniejszy od buldożków w swoim wieku, nie rozwinął się prawidłowo (wygląda jak miniaturka buldożka), można powiedzieć, że jest to piesek specjalnej troski. Wacuś zaprzyjaźnił się z naszym Czarusiem, śpią razem na jednym fotelu - obydwaj są głusi. Buldożki  nie żyją  długo, więc chcemy Wacusiowi dać wszystko co możliwe - każdy kto go widzi wie, że zasłużył na to. Dlatego gorąco prosimy o pomoc, może komuś spodoba się ten kochany piesek i pomoże nam w jego utrzymaniu.

Kochani nasi przyjaciele i sponsorzy naszych zwierzaków!

25.09.2005 w niedzielę o godz.9.55 zapraszamy do oglądania programu Animals (TVP 2). Będzie można zobaczyć Kostusia i innych mieszkańców Przystani. Prosimy o powiadomienie osób, które kiedykolwiek wpłaciły choć grosik na utrzymanie Przystani, aby każdy kto nie miał możliwości przyjechać mógł  zobaczyć uratowane przez siebie "życie" na szklanym ekranie.

Smutna, ale prawdziwa końska historia.

Proszę przeczytajcie tę bajkę, niestety treść jej jest odzwierciedleniem rzeczywistości dotyczącej sposobu traktowania naszych braci mniejszych. Jest piękna, ale i bardzo smutna, wyciśnie wiele łez, może ktoś po przeczytaniu stanie się lepszy...

"I spojrzał Bóg na Ziemię ze smutkiem. Nie był to już świat stworzony z miłości do wszystkich istot żywych. Śmierć braci mniejszych, krew wsiąkająca w ziemię, ból i cierpienie zadawane przez ludzi uzurpujących sobie prawo "Jam jest Panem życia i śmierci wszelkiego stworzenia" to wszystko wzbudziło jego gniew. I spojrzał na łąki w Raju gdzie pasły się stada roślinożernych. "Wymierzcie sprawiedliwość idźcie i zgładźcie lud okrutny." "Nie potrafimy" powiedziały konie. "Nie jesteśmy drapieżnikami jesteśmy zwierzętami uciekającymi, nie czyniłyśmy zła. Jeżeli byłyśmy agresywne to w obronie własnego życia. Ludzie w swojej pysze nie chcieli się nauczyć naszego języka przemawialiśmy - boimy się nie krzywdźcie nas, a oni pętali nasze nogi, batożyli boki, wkładali drut do naszego pyska, zamykali w ciasnych pomieszczeniach. Cierpiałyśmy w milczeniu i pokorze, bo nie obdarzyłeś nas Boże głosem przejmującym na wzór ryku lwa i skomlenia psa. I zawstydził się Bóg i postanowił zesłać na Ziemię apostołów by oświecili okrutnych. Za ich przyczyną pojawiły się fundacje ratujące zwierzęta, apelujące do ludzi o miłosierdzie, edukujące młodzież, piętnujące bezmyślne okrucieństwo. Jednak ci najbardziej zatwardziali w swoich występkach byli coraz bardziej okrutni, wspierali się wzajemnie by usprawiedliwić swoje czyny. Bóg uniósł się strasznym gniewem i postanowił zgładzić ród ludzki. Pasąca się na rajskiej łące klacz o łagodnych oczach podniosła głowę. "Nie wszyscy ludzie są źli zarżała. Ja żyłam w stajni gdzie moi ludzie dbali o nas, my konie byłyśmy szczęśliwe. Nie brakowało obroku, pastwiska były bezkresne, ciepła stajnia. Pamiętam miękki dotyk dłoni Mojej Pani na swoim karku, pamiętam wspólne galopy, zawody, miłość jaka nas obdarzała. Pamiętam jak bardzo się cieszyli kiedy urodziłam gniadą córeczkę "Nadzieję". Całe dnie spędzałam z nią na łące. Pewnego dnia gdy zmierzchało na łąkę przyszedł człowiek, ufałam ludziom, podeszłam żeby się przywitać. Przypiął mi do kantara uwiąz i poprowadził. Za mną pobiegła córeczka. Nagle za zakrętem zobaczyłam duży samochód, przeraziłam się. Mój instynkt ostrzegał mnie przed zagrożeniem. Zaczęłam się bronić, "Uciekaj ratuj się wołałam do córki" ale ona nie rozumiała też ufała człowiekowi. "Szybko pakujcie to mięso do wozu, bo może nas ktoś zobaczyć i zawołać właścicieli" krzyczał drapieżnik. Opierałam się jak mogłam ale to nie pomogło, za mną do wozu wskoczyła przerażona Nadzieja. Było ciemno, karmiłam córeczkę i modliłam się do Ciebie Boże, żeby zjawiła się Moja Pani ale ty nie słyszałeś. O świcie wypędzili nas na plac - "Bodzentyn" szeptano dookoła. Zapach krwi zobaczyłam lekarza w białym fartuchu, pachniał jak ten, który pomagał moim braciom w chorobie.. Ale ten miał martwe serce, obojętnie przechodził między końmi licząc srebrniki. Wygolono mi numer, jakaś Pani podeszła i zatarła z uśmiechem ręce "Jeszcze jeden paszport - więcej srebrników" . Moja córeczka drżąc schowała się za mnie. Zrobiło się zamieszanie wszyscy krzyczeli z kłębiącego się tłumu wyłoniła się postać o dobrych miłościwych oczach, podeszła do mnie, przytuliła się "Uratuje cię, dzieciaki uzbierały pieniądze dla Fundacji, pojedziesz z nami" . Nic z tego Powiedziała Kobieta z paszportem ona ma już numer. Spojrzałam na postać o miłościwych oczach wiedziałam że mnie zrozumie. Całym swoim jestestwem wykrzyczałam "Ratuj Nadzieję" i odstąpiłam na bok ukazując przerażoną córeczkę. I tak się stało. Na ostatnią drogę dostałam nowy czerwony jak krew kantarek. Całą drogę z braćmi odmawialiśmy modlitwę "Konia z transportu". Śmierć zgotowana przez drapieżników była okrutna ale ja cały czas myślałam o tym, że Nadzieja żyje" I Bóg zesłał na Ziemię szwadron Czarnych Aniołów Śmierci i stała się sprawiedliwość. Wszyscy ci którzy hańbili, okaleczali i okrutnie zabijali zwierzęta przed śmiercią dostali nowe czerwone buty by nie potknęli się na schodach szafotu. Na Ziemi zapanowała miłość i harmonia pomiędzy Ludźmi o dobrych sercach i Zwierzętami."

Autor: Bożena Wrona

Znowu mamy Luckiego!

Kolejne końskie życie ocalone, to  60 konik uratowany wspólnie z Państwem. Dziękujemy wszystkim za wspieranie naszej akcji ratowania koni, polecamy się dalszej pamięci. Wprawdzie u nas brakuje już miejsca, wszystkie boksy zajęte, a część naszych koników mieszka w pensjonatach, nie liczyliśmy, że uratujemy kolejnego, ale udało się i jest. Kiedy zadzwonił telefon z prośbą o pomoc dla konia byliśmy załamani, że nie jesteśmy w stanie pomóc. Właściciel opowiedział nam historię życia angloaraba Luckiego - chciał konia pod siodło, pokrył swoją klacz nasieniem cenionego ogiera, ale konik który się urodził nie nadaje się do sportu, ma problemy z przednimi nogami i nigdy nie będzie w pełni sprawny. Bardzo prosił nas o pomoc, nie chciał na nim zarobić- chciał go odsprzedać w cenie 1450 zł (cena całkiem przyzwoita). Dodał jeszcze, że koń ma  paszport i ma na imię Lucky Supreeme. Serce mocniej nam zabiło - jak można dopuścić do tego, żeby "szczęściarz" trafił do rzeźni - co prędzej czy później i tak by go czekało. Poza tym wróciło wspomnienie o naszym Luckym, którego w ubiegłym roku pożegnaliśmy, którego wszyscy kochali bardzo i za którym wszyscy tęsknimy (wiele osób przyjeżdżających do przytuliska mówi jak bardzo brakuje Lakusia) .Zapadła jednogłośna decyzja - ratujemy. Pozostał problem domu dla niego. Część z naszych koników trafia do naszych przyjaciół, którzy mogą im zapewnić dom bez bólu i pracy. Dlatego od razu pomyśleliśmy o Joli i Bolku (stworzyli wspaniały dom naszej Alicji) no i udało się. Serdecznie dziękujemy Joli i Bolkowi za warunki jakie mu stworzyli. Byliśmy tam i wiemy, że jest bardzo szczęśliwy i kochany. Dziękujemy również Pani Grażynce, która zajmuje się nim każdego dnia. Łasi się jak pies do swoich opiekunów i kładzie głowę na ramieniu. Ma zaledwie dwa lata, więc czeka go jeszcze długie i szczęśliwe życie.....

SIERPIEŃ 2005

Mamy nowego Prezesa!

Kolejny sierpniowy nabytek to tchórzofretka o bardzo znaczącym imieniu -Prezes. W poprzednim miejscu nie miał się nim kto zajmować więc zamieszkał u nas. Jest bardzo zabawny - całymi dniami potrafi bawić się na podwórku lub tańczy w klatce. Upodobała go sobie do zabawy szylkretowa koteczka Tytusia -można siedzieć godzinami i przyglądać się ich wspólnym zabawom. Lubią go psy - Kaban i Karuś - i często zaczepiają do zabawy. Jedynie kury omijają go z daleka. Jest bardzo sprytny - zwłaszcza w otwieraniu klatki, trzeba stosować potrójne zabezpieczenie. Obecnie śmierdzi okropnie-w najbliższych dniach czeka go kastracja. Może ktoś z Państwa chciałby zapewnić mu utrzymanie i zostać jego sponsorem na odległość? Lub może ktoś z Państwa miał kiedyś tchórzofretkę i może podarować mu klatkę lub wyposażenie, hamak czy jakieś zabawki. Obecnie dużo czasu spędza na podwórku, ale w zimie będzie musiał być w domu w klatce, trzeba mu więc zapewnić możliwość ruchu i zabawy. Prezes czeka na sponsora!

Podaruj dom!

W ostatnim czasie dostajemy bardzo wiele listów z prośbą o pomoc. Prawdę mówiąc tak wiele listów w prawie beznadziejnych sprawach jeszcze nie dostaliśmy. Ten ogrom cierpienia i krzywd wyrządzonych zwierzętom przez ludzi i choroby nie pozwala spokojnie żyć, zdjęcia zwierząt, które czekają na naszą pomoc śnią się po nocach. Niektóre z tych próśb umieściliśmy w dziale "zwierzęta do adopcji" - i bardzo prosimy - wszystkich  naszych wspaniałych przyjaciół - przeczytajcie i poszukajcie - może wśród znajomych lub sąsiadów jest ktoś kto mógłby dać kochający dom któremuś z tych pokrzywdzonych braci mniejszych! Czasem warto zebrać się na odwagę i zapytać - a może się okaże, że nie spodziewaliśmy się a tu wielkie zaskoczenie - ktoś okaże serce tym zwierzakom! Prosimy z całego serca - jesteście dla nich jedyną szansą!

Więcej w dziale "zwierzęta do adopcji".

LIPIEC 2005

Grafitek, Sajra i Allegro - proszą o pomoc!

Grafit jako wałaszek uspokoił się trochę, jest bardziej cierpliwy i zrównoważony. Jednak stan jego nogi jest zmienny - raz lepiej raz gorzej. Obecnie jest gorzej - krążenie krwi w nodze  jest zaburzone więc czasem robią się przetoki, do tego dochodzą otarcia podczas chodzenia. Bardzo potrzebujemy bandaży, waty,  bandaży elastycznych oraz maść propolisową i rivanol. Codziennie trzeba mu zmieniać opatrunki i dlatego każda ilość się przyda. Oprócz tego po zabiegu wycięcia raka kopyta codziennie trzeba zmieniać opatrunki Sajrze i Alusiowi - prosimy więc bardzo - może ktoś ma jakieś zapasy, albo inne możliwości. Z góry dziękujemy za paczki i pomoc finansową na ten cel bo wiemy, że tak jak dotychczas - nasz apel spotka się ze zrozumieniem i pomocą - Z serca dziękujemy w imieniu Grafitka, Sajry i Alusia.

Pomoc przyszła za późno!

Freja - takie imię otrzymała klacz (kucyk szetlandzki), którą odkupiliśmy ze stajni rekreacyjnej, po telefonach osób oburzonych stanem w jakim się znajdowała. Z powodu kolejnej bardzo poważnej awarii samochodu nie mogliśmy na miejsce pojechać od razu, jednak  zawiadomiliśmy  Straż Miejską, Policję oraz PIW. Wmawiano nam, że nie podejmą żadnych działań, ponieważ jest to konflikt sąsiedzki, odsyłano od Annasza do Kajfasza . Powiadomiony o całej sprawie Powiatowy Lekarz Weterynarii też nie widzi żadnych problemów i zaniedbań wobec zwierząt w tej stajni. Jednak postanowiliśmy ją ratować - musieliśmy ją odkupić. Po  przewiezieniu do Przystani została poddana kwarantannie, gdyż okazało się, że ma zapalenie płuc, wirusową biegunkę, nie leczone zapalenie ropne oka - gdyby przeżyła oko trzeba byłoby usunąć - oraz porozrywane ujście macicy co powodowało dodatkowo stan zapalny. Została zdiagnozowana i przez 2 dni podawaliśmy jej kroplówkę - niestety pomoc przyszła za późno. Nie dało się uratować organizmu zniszczonego przez choroby, których wystarczyłoby dla kilku koni, a co dopiero dla takiego maleńkiego kucyka-podobno wycierpiała w swoim życiu bardzo wiele. Czuwaliśmy przy niej do końca - i my i weterynarz mieliśmy nadzieję, że kroplówka pobudzi wyniszczony organizm. Gdyby była leczona wcześniej - gdyby człowiek, który ją wykorzystywał do pracy okazał jej szacunek jak istocie żyjącej , gdyby... Ale niestety - chcieliśmy jej pomóc - jednak  było już za późno. Dziękujemy serdecznie pani  Kasi Hard, która przekazała pieniądze na jej wykupienie, nadała jej imię i cieszyła się jak dziecko gdy usłyszała, że udało się ją wyrwać z tego miejsca kaźni, płakała też jak dziecko, gdy dowiedziała się, że nie zdążyliśmy z pomocą. Policji i Straży Miejskiej warto zadać pytanie - jeśli tak wygląda konflikt sąsiedzki-to jak wygląda ich zdaniem znęcanie się nad zwierzęciem-jak musi ono wyglądać i ile mieć chorób stwierdzonych przez weterynarza, żeby uznano, że warto się tym zająć. Czy musiało do tego dojść - nie, ale niestety nikt wcześniej nie zrobił żadnego kroku, żeby jej pomóc - zdjęcia mówię same za siebie-oceńcie sami do czego zdolny jest człowiek?! Po Freji zostaje nam kłucie w sercu - taka była dzielna, witała nas już jak swoich, gdy do niej wchodziliśmy, patrzyła nam w oczy tak ufnie, choć była u nas tylko 3 dni... Jeśli ktoś z Państwa może, to prosimy o pomoc w spłaceniu  rachunków za leczenie, kroplówki, prześwietlenia...

Wspaniali nauczyciele i młodzież ratują życie konikom przeznaczonym na rzeź!

Jaśmin - "Podaruj koniom Życie" takie hasło przeświecało akcji prowadzonej przez Panią Kasię Stutz w Szkole Międzynarodowej przy Korpusie NATO w Szczecinie.  Zorganizowano "pchli targ", aukcje, bufecik ze słodkościami i rundkę na koniu, przygotowano także breloczki ze zdjęciami naszych koników i zakładki do książek-dziękujemy Pani Kasi za ogromne zaangażowanie i wspaniałe pomysły. Tak wielkie poświęcenie zaowocowało szybko uratowaniem kolejnego konika przeznaczonego na śmierć. W tym samym czasie  kiedy Pani Kasia napisała do nas o zakończeniu akcji  otrzymaliśmy wiadomość o koniku, który po diagnozie weterynarza został przez swego właściciela przeznaczony do rzeźni. I nie zawiedliśmy się - gdy tylko Pani Kasia i jej uczniowie dowiedzieli się o nim natychmiast została podjęta decyzja- ratujemy!    No  i mamy Jaśmina, który musi zostać poddany skomplikowanej operacji  artropii stawu i przebywa pod opieką weterynarzy w klinice we Wrocławiu. Nie wiemy jeszcze jakie koszty będą związane z jego operacją i rehabilitacją, ale ufamy, że tak jak inne nasze zwierzęta zostanie otoczony Państwa ofiarną pomocą. Jaśmin dziękuje Ci Kasiu za uratowane życie! Jego zdrowie i dalsze leczenie zależy od nas!

Ptyś - W tej samej klinice przebywa kolejny uratowany przed rzeźnią wałaszek - uratowany przez młodzież z Gimnazjum nr 5 im. Tadeusza Kościuszki w Pile. A więc mają parkę-Balbina i Ptyś. Ptyś jest ochwacony na tylne nogi, ale prawa tylna jest w gorszym stanie (praktycznie chodzi na 3 nogach) i obecnie poddawany jest leczeniu. Nie był źle żywiony co widać na zdjęciu, ale niestety koszt leczenia był niemożliwy do pokrycia przez dawnych właścicieli, którzy ze łzami w oczach musieli podjąć decyzję o skazaniu na śmierć konia, któremu wiele zawdzięczali, który pracował na utrzymanie ich rodziny przez wiele lat. Młodzi ludzie z Piły wraz z Panią Kamą Frąckowską podarowali mu życie, ale może znajdzie się ktoś  kto chciałby razem z nimi sponsorować codzienne utrzymanie oraz leczenie i rehabilitację Balbiny i Ptysia.  Z doświadczenie wiemy, że leczenie ochwatu jest długotrwałe - prosimy więc o pomoc, aby mógł wrócić do pełni sił i szczęśliwie żyć na zasłużonej emeryturze.

Dziękujemy za matę dla Kostusia!

Znowu okazało się, że nasze zwierzaki mają wiernych i wspaniałych przyjaciół!  Tak wiele osób dzwoniło, pisało do nas pytając o stan zdrowia  Kostusia, wyrażało swoją wielką troskę-wielokrotnie pytanie o niego  kierowane było łamiącym się głosem, potem w słuchawce nastawała cisza i słychać było szloch - to Państwa zainteresowanie i miłość w stosunku do tak spracowanego i schorowanego konika przeszło nasze najśmielsze oczekiwania! Dziękujemy za wszystko co dla niego zrobiliście - to chyba trochę za małe słowa wobec tego ogromu troski, ale nie wiemy co można więcej powiedzieć! Matę ma rozłożoną w boksie-choć nie bardzo mu się to coś podoba i próbuje położyć się obok niej! Odleżyny się goją, a ponieważ skóra w tych miejscach swędzi to Kostuś wykorzystuje wszystko wokół siebie, żeby się podrapać-nawet krzesło, które stało przed domem - o mało na nie usiadł drapiąc się! Po odejściu Azika szuka kontaktu z ludźmi-zagląda przez okno do domu, jak tylko mu się uda to otwiera drzwi do przedsionka i wchodzi do domu. Czasem stoi sobie tak jakby czekał, żeby go wpuścić do kuchni. Koń domowy się z niego zrobił! Bardzo serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy pomogli w zakupie maty - dzięki Państwa hojności zakupiliśmy jeszcze lekarstwa, maści na odleżyny i opatrunki dla niego. Nadal jest słaby choć jedno z podawanych lekarstw bardzo pomagało mu w chodzeniu. Właśnie się skończyło-kubełek kosztuje ponad 200 zł, a jak się okazuje bez tego  zaczęły się znowu problemy ze wstawaniem i znowu trzeba go podnosić. Jesteśmy przekonani , że właśnie dzięki temu preparatowi Kostuś tak szybko się pozbierał i dlatego ośmielamy się prosić - chcielibyśmy je podawać jemu oraz  naszym innym starym i mającym problemy z chodzeniem konikom-dla niego okazało się najlepsze-może i reszcie pomoże.  Gdyby ktokolwiek mógł wspomóc ten cel- z góry dziękujemy za zrozumienie! Wszelkie maści na gojenie ran, odleżyny i wszystko co służy do dezynfekcji, oraz bandaże, plastry są nam potrzebne w każdej ilości - także z góry dziękujemy.

Odszedł Azi.

Jak trudno uwierzyć, że go już nie ma, żegnamy Cię AZICZKU... czytaj więcej w "te, które odeszły"

Smutna historia Alicji.

Nieszczęścia chodzą parami- to w naszym przypadku się kilkakrotnie sprawdziło. Pod koniec  marca przybyła nam kolejna klaczka - choć nie było o niej ani słowa na stronie. Została przekazana z powodu niemożności dalszej pracy w rekreacji i rozmnażaniu. Alicja - tak mówili do niej jej opiekunowie Jola i Bolek - miała około 20 lat i chyba bardzo trudną przeszłość. Gdy ją przekazano jedynym problemem był podobno sarkoid w okolicy oka, który trzeba było usunąć, ale -jak się potem okazało po bliznach na brzuchu - musiała w swoim życiu przejść wiele. Ponieważ nie mieliśmy żadnego wolnego boksu-kilkanaście dni wcześniej przybyli Viktoria i Kostuś-przekazaliśmy ją pod opiekę Joli i Bolkowi, którzy zapewnili jej utrzymanie bez pracy i opiekę weterynaryjną - sarkoid został usunięty. Alicja odpłaciła im się ogromnym przywiązaniem, łasiła się jak pies, prosiła o pieszczoty i stała się dla nich jak kolejny członek rodziny. Sielanka trwała niespełna 2 miesiące - 3 dni po odejściu Viki, kiedy jeszcze nie mogliśmy się pozbierać i pogodzić z tym co się stało- w nocy otrzymaliśmy wiadomość-Alicja nie żyje. To było ogromne zaskoczenie zarówno dla nas jak i dla jej opiekunów-prawdopodobnie zawał serca-po prostu przewróciła się i odeszła. Byliśmy o nią spokojni, taka sytuacja nie przeszła nam nawet przez myśl. Jola i Bolek tak troskliwie się nią zajęli, pokochali - a tu nagle..... Tak szybko odeszła, ale przynajmniej ostatnie dni życia miała ze strony ludzi to co najważniejsze - dobrą  opiekę, pomoc w cierpieniu, pieszczoty, smakołyki, życie wolne od pracy i wiele miłości-do dziś mówią o niej jak o własnym dziecku. Dziękujemy Wam Jolu i Bolku za wszystko co dla niej zrobiliście-za to, że miała w ludziach przyjaciół. Serdecznie dziękujemy także  Pani Grażynce, która sprawowała nad nią codzienną opiekę. Alicja dołączyła do grona naszych opiekunów za tęczowym mostem.

Nasza Balbina kochana.

Tak mówiła młodzież z Gimnazjum nr 5 im. Tadeusza Kościuszki w Pile, kiedy okazało się, że po przeprowadzonej w szkole akcji "Uratujmy konia" za nazbierane przez nich pieniądze udało się uratować 16 letnią klacz. Dzięki wspaniałej nauczycielce Pani Kamie Frąckowskiej, Dyrekcji i Gronu Pedagogicznemu oraz  wspaniałej młodzieży dochód z dyskotek, aukcji prac a nawet pieczonych przez mamy ciast przeznaczono na ratowanie konika. Kiedy  Pani Kama zadzwoniła do nas, że mają pieniądze powiedzieliśmy jej o liście od pewnej dziewczyny, która chciała ratować klacz, pracującą u jej rodziców przez wiele lat, ale z powodu choroby nie nadającą  się już do dalszej pracy - szukała dla niej pomocy. Nie zastanawiali się - nie pytali czy nie ma konika młodszego, może ładniejszego, może zdrowszego, a może takiego z papierami. Postanowili, że właśnie ta -spracowana, ciężka klacz od pola będzie ich wymarzonym, uratowanym konikiem, dla którego tak się poświęcali organizując akcję w szkole i rezygnując z wielu swoich przyjemności. Jedynym pytaniem było- czy mogą nadać jej imię- i ostatecznie wybrali - Balbina. Jest po ochwacie-czasem kuleje - początkowo było duże zagrożenie konieczności zabiegu - ale na szczęście pomogła terapia bez kliniki i ma niedźwiedzie łapy. Później ujawniły się, że są problemy z macicą, ale zdjęcie rentgenowskie ukazało, że to nic groźnego. Ma trudny charakter, jest typem samotnika, nie lubi towarzystwa innych koni, nie nawiązała relacji przyjacielskich z żadnym z nich, a najbardziej nie lubi szalejących młodych wałaszków. Mamy nadzieję, że jeszcze się zmieni. Nauczyciele i młodzież postanowili nie tylko uratować jej życie, ale również przekazywać środki na jej comiesięczne utrzymanie-już mają plany jak to  po wakacjach zorganizować. O akcji ratowania Balbinki będzie można niedługo przeczytać w dziale "artykuły".

Pomóżmy znaleźć mu dom - otrzymaliśmy list z prośbą o pomoc dla pieska.

"Pilnie potrzebujemy pomocy - został znaleziony doberman ze złamaną i źle zrośniętą nogą. Pies ma 8 lat jest piękny i bardzo łagodny. Jak to w takich przypadkach bywa odwdzięcza się za każdy dotyk i pieszczotę. Pies jest do odratowania trzeba mu zrobić ponowną operację. Nawet byłby sponsor aby pokryć jej koszty. Problem jest taki że potrzebuje domu! Właściciel został odnaleziony i chce się go pozbyć. Pomimo że jest pod nadzorem, niewiadomo co może zrobić z psem.  Może udałoby  się znaleźć mu dom. My cały czas próbujemy, ale to duży pies i przez jakiś czas będzie wymagał opieki, więc jest to trudne. Najgorsze że czas nagli! Mamy trzy dni, dokładnie nie znam sprawy bo znalazła go moja szwagierka: proszę o kontakt Dagmara Cześnicka tel. 602 73 66 52." - bardzo prosimy może ktoś z Państwa ma możliwość przyjąć go i zapewnić mu opiekę.

Nowa mieszkanka - Syrenka.

Przepraszamy bardzo, że z różnych przyczyn (a szczególnie z powodu chorób naszych koni i ogromnego nawału obowiązków) zrobiło się nam trochę zaległości. Syrenka trafiła do nas jeszcze w maju, ale z powodu braku miejsca zamieszkała u Kasi i Olka, którzy kiedyś opiekowali się Selią i Vivcią. Obecnie maja  pod swoją opieką naszego Mystica oraz baranka Domina, a teraz przyjęli  Syrenkę- około 24-letnią klacz. Wykupiły ją dziewczynki, które  opiekowały się nią w stajni w Nakle, gdzie była od 1996 roku. "Jest wspaniałym, spokojnym i bardzo cierpliwym koniem. Służyła człowiekowi całym sercem, nigdy nie była uparta lub złośliwa, rwała się do współpracy i chętnie znosiła "pieszczoty" dzieciaków, które ją uwielbiały.  Niestety to wszystko nie przekonało odpowiednich osób, dla których argumentami są brak zysków, koszty leczenia itp." tak pisały do nas dziewczynki prosząc o przyjęcie Syrenki do przytuliska. Dziękujemy im i podziwiamy za determinację i umiejętność znalezienia pieniędzy na wykupienie jej oraz przetransportowanie do nas. Taka postawa nawet wśród miłośników koni jest rzadkością-no i Syrenka ma dzięki nim zapewnione dożywocie.  "Na szczęście jej się udało. Trudno tu wymienić nazwiskami osoby, które pomogły w mniejszym lub większym stopniu. Nieważne teraz czy ktoś się dorzucił, czy wspierał duchowo - bo to też było bardzo potrzebne. To wszystko nie ma wielkiego znaczenia. Syrenka jest już bezpieczna i może spokojnie skubać trawkę.
Razem z nią szczęśliwa jest ekipa stajenna z Nakła.

Dobrze, że są tacy ludzie jak Wy, takie miejsca jak Przystań Ocalenie. Bardzo Wam dziękuję! " - napisała Iwona

Tak jak większość starych koni, wyeksploatowanych przez człowieka w rekreacji ma problemy ze stawami i utyka. Gdyby ktoś z Państwa chciał wspomóc jej leczenie - prosimy o pomoc w zakupie lekarstwa - podaje się je przez długi czas i dlatego jest to dość kosztowne - bardzo prosimy - to pomoże jej w dobrym, pozbawionym bólu życiu na zasłużonej emeryturze.

Podrzucony szczeniaczek znalazł dom.

Bardzo się cieszymy, że tak szybko udało się znaleźć mu stałą i dobrą opiekę.

Dzieci Romy adoptowane.

Udało się także wyadoptować kociaki Romy, a mama została wysterylizowana i wygląda na to, że spodobało jej się mieszkanie u nas i nie ma zamiaru się wyprowadzić-przyszła przecież nie wiadomo skąd.Na razie więc zostaje-chyba,że znajdzie się osoba chętna do adopcji dorosłej, zdrowej i spokojnej kotki.

Kotki do adopcji.

Szukamy domów dla dwóch kotek-około 3 miesięcznych-pięknej szylkretowej i szarej z białymi łapkami. Na razie nie mamy zdjęć ,ale jak będą to dołączymy. Są jeszcze kotki w trakcie leczenia kociego kataru, ale prawdopodobnie nie uda się uratować ich oczu-być może będą miały tylko jedno oko-bardzo prosimy osoby o sercu pełnym miłości-jeśli ktoś ma możliwość podarować im dom prosimy o tel. 0502 226 862.

MAJ 2005

Kontrole transportów.

W maju wraz z Inspekcją Transportu Drogowego przeprowadziliśmy kontrole 4 transportów z końmi i 1 z bydłem jadących poza granice naszego kraju. Niestety musimy przyznać, że niewiele się zmieniło w podejściu osób odpowiedzialnych za transport zwierząt. Mimo przepisów, ustaw i rozporządzeń, mimo szkoleń którym poddani są przewoźnicy nikt nie dba o pojenie zwierząt podczas transportu, samochody nie są wyposażone w poidła oraz brak w nich ściółki. Ciekawe w jaki sposób przeprowadzane były szkolenia, jeśli przewożący zwierzęta kierowcy nic nie wiedzą o konieczności pojenia i o ściółce. W związku z nadchodzącym latem i upałami można sobie tylko wyobrazić mękę zwierząt podczas transporcie bez picia i na mokrym nie
ścielonym podłożu. Może ustawy są dobre-ale transport zwierzat  wygląda inaczej.

Sajra w szpitalu.
Sajra przeszła operację guza na kopycie. Na szczęście narośl została zauważona i zoperowana bardzo szybko. Obecnie wszystko jest dobrze, a resztę czas pokaże. Bardzo serdecznie dziękujemy Pani Agnieszce, która sponsoruje miesięczne utrzymanie  i Pani Asi z Wrocławia, które odwiedzały Sajrę w
szpitalu. Pani Agnieszce szczególnie dziękujemy za własnego wypieku ciasteczka - wszystkie nasze konie przepadają za nimi - muszą być pyszne.

Guz kopyta u Allegra.
Kilka dni później podobną narośl znaleźliśmy u Aliego. Na szczęście guz był usytuowany w innym miejscu - i nie trzeba było wieźć go do szpitala, tylko został usunięty na miejscu. Ali nie lubi zmiany opatrunku. Podczas tych zabiegów, ten okaz dobroci i spokoju nagle staje się agresywny. Mamy cały czas nadzieję, że zarówno u Sajry jak i Aliego nie będą to guzy złośliwe.

Felisia znalazła dom.
Nasza kotka specjalnej troski z niedowładem przedniej łapki znalazła dom. Zamieszkała w Wałbrzychu u wspaniałej Pani Marzeny i będzie tam miała towarzystwo kastrowanego kocurka. To niesamowite, że nawet  takie kalekie zwierzęta są adoptowane i mają szanse na wspaniałą opiekę i miłość ludzi. Dziękujemy Pani Asi z Wrocławia, która wśród swoich znajomych znalazła ten wspaniały dom dla Felisi. A Felisia jest wyjątkowo wdzięcznym kotkiem nie sprawia żadnych problemów. Dziękujemy, że są ludzie, którzy nie wstydzą się
i nie widzą problemu w opiekowaniu się kalekim zwierzęciem, że dają im szansę dobrego życia!

Fortuś odwiedził swoje dzieci!
Kolejny raz społeczność Szkoły Podstawowej nr 40 w Tychach zorganizowała festyn szkolny, z którego część dochodu przeznaczono na utrzymanie Fortusia - dzieci tej szkoły pomogły w uratowaniu mu życia i nadały imię. Fortuś pierwszy raz odwiedził swoje dzieci, które  dla niego zbierają
makulaturę i puszki a nawet listy do niego piszą. Takiej radości dawno nie widzieliśmy - choć część dzieci była już kilkakrotnie w naszym przytulisku, i widziały swojego podopiecznego - to jednak fakt, że teraz Fortuś odwiedził  je
w szkole - wywołał  niewyobrażalną radość. A Fortuś zachowywał się bardzo grzecznie - choć jeszcze nigdy nie widział takiej wielkiej liczby ludzi, którzy na dodatek chcą go głaskać, przytulać i robić zdjęcia.

Odeszła Viki.
Jeszcze teraz napisanie tej wiadomości przychodzi nam z trudem. Nikt z nas takiego scenariusza nie zakładał - więc jesteśmy zdruzgotani. Viki - z powodu przykurczu ścięgien została poddana operacji w szpitalu dla koni dr P. Golonki w Gliwicach. Początkowo wszystko było dobrze i cieszyliśmy się bardzo, że w przyszłości będzie mogła lepiej chodzić. Niestety z powodów do dziś niewyjaśnionych przez opiekujących się nią po operacji weterynarzy doszło do martwicy w operowanej nodze. Przewieźliśmy ją do kliniki w
Wrocławiu, ale okazało się, że na pomoc było już za późno-liczyła się każda godzina, każdy dzień, a gdy wreszcie zostaliśmy poinformowani o jej stanie pomoc okazała się  niemożliwa. Boli nas niezmiernie fakt, że zostaliśmy oszukani!.. Odwiedzaliśmy ją w szpitalu, niemal codziennie, byliśmy jeszcze poprzedniego dnia - ale wpierano nam, że wszystko jest pod kontrolą. Zdziwiło nas to że będzie leczona dłużej niż się spodziewano ale nie mówiono o zagrożeniu życia... Może dla niektórych  to tylko koń - jeden więcej, jeden mniej - a dla nas to była nasza Viki. Chcieliśmy jej dać szczęśliwe życie po wielu latach cierpień, ale się nie udało, ktoś odebrał jej tą szansę. I co tu jeszcze dodać............już kilka razy zabieraliśmy się do napisania  - pożegnania Viki - ale jakoś nie wychodzi-jak już trochę przestanie boleć to napiszemy o niej więcej... Serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób pomogli ją uratować - Dominowi, który z determinacją gonił samochód wiozący ją do rzeźni w Jaśle, cudem wyrwał ją z transportu na śmierć, a potem całą noc poświęcił na przewiezienie jej do kliniki we Wrocławiu -  niestety  cudem uratowane końskie życie zostało..........
Dziękujemy też wszystkim osobom, które pisały do nas listy, maile oraz dzwoniły ciesząc się z wiadomości o jej uratowaniu, za wszystkie łzy, słowa wsparcia, za pieniądze na jej wykupienie i leczenie. Dziękujemy za wszystkie wpłaty-mniejsze i większe - a szczególnie naszej kochanej Mirce z Brzegu, która gdy tylko dowiedziała się, że potrzebne są pieniądze na ratowanie Viki we Wrocławiu natychmiast je przekazała. Dziękujemy personelowi kliniki  we Wrocławiu , a szczególnie Panu Prof. Ratajczakowi oraz Panu Dr Andrzejowi
Gołachowskiemu. który do końca wierzył, że się uda, pocieszał nas i podtrzymywał na duchu - szkoda, że się nie udało. Największe podziękowania kierujemy dla Joasi Nowak z Wrocławia, która odwiedzała ją codziennie, czesała, karmiła, organizowała wszelką potrzebną pomoc - walczyła do końca. Nie zostawiła nas bez pomocy w najtrudniejszym momencie, gdy musieliśmy podjąć decyzję o eutanazji i w szoku nie umieliśmy załatwić samodzielnie wszystkich spraw, które pozostały po odejściu Viki. Wkrótce będzie można o Viki przeczytać więcej - te, które odeszły........

Grafitek został wałaszkiem!
To też jest cudem uratowane życie - nikt nie dawał mu szans-a jednak żyje, czuje się dobrze, choć - jak to widać na zdjęciu - nigdy nie będzie sprawny jak ninne konie. Ale można powiedzieć, że gdybyśmy go nie ograniczali to pewnie chciałby na tej nodze skakać przez płoty. Kilka dni temu został wykastrowany - więc nie jest obecnie zbyt szczęśliwy. Ale to wszystko dla jego dobra - zbytnio zaczynał  oglądać się za klaczami. Bardzo potrzebujemy nadal środków opatrunkowych - wata, bandaże, plastry - potrzebna jest każda ilość, bo codziennie trzeba zmieniać opatrunek na nodze - tych Państwa, którzy mogą prosimy o pomoc w tym zakresie. Poszukujemy też osoby, która będzie mogła uszyć specjalny but dla niego - bardzo prosimy o kontakt - 0502 226 862. Dziękujemy Danusi z Chorzowa wraz z rodziną za zaadoptowanie Grafitka i codzienną opiekę. Trafili mu się wspaniali opiekunowie! Dziękujemy za wszelkie wyrazy wsparcia związane z Grafitkiem - piękne listy, telefony-szczególnie od czytelników Nieznanego Świata, oraz za paczki z różnymi lekarstwami, maściami, ziołami - zapewne to wszystko razem daje mu szansę życia.

Nasza interwencja w sprawie transportu świnek!
O naszej interwencji w sprawie transportu świnek, który zatrzymaliśmy w Poznaniu można przeczytać w archiwum aktualności - a w interwencjach zobaczyć krótki film. Po naszej pisemnej skardze powiatowy Lekarz Weterynarii w Pile
odwołał  w trybie natychmiastowym lekarza weterynarii wyznaczonego do badania zwierząt umieszczonych na rynku i wystawiania świadectw zdrowia. Wystąpiliśmy też do rzecznika odpowiedzialności Zawodowej Wielkopolskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej i zostaliśmy poinformowani, że wszczęto postępowanie wyjaśniające przeciwko weterynarzowi, który dopuścił do transportu zwierząt w takich warunkach. Czekamy jeszcze na rozpatrzenie tej sprawy przez prokuraturę. Może dzięki takim działaniom coś się zmieni w przestrzeganiu prawa i stosunku do zwierząt.

Uratujmy szczeniaczki!

Błaganie o ratunek dla małych szczeniaczków !

Małe szczenięta pilnie potrzebują ratunku i bez Waszej pomocy zginą. W Warszawie na Mokotowie biedny bezdomny człowiek o litościwym sercu opiekuje się gromadką 20 małych szczeniaków, podobnych do wilczurów. Właściciel sam znajduje się w tragicznej sytuacji i nie jest w stanie zapewnić im dalszej opieki. Zrozpaczony  błaga więc o pomoc w uratowaniu swoich podopiecznych. Małe pieski potrzebują dachu nad głową, ciepła, pożywienia i poczucia bezpieczeństwa. Nie pozwólmy zginąć tym małym bezbronnym istotkom. Uratowane, będą cieszyć się życiem i odpłacą za to wiernością i miłością tak wielką, w ludzkich kategoriach nie da się jej zmierzyć.

Bardzo prosimy o pomoc w znalezieniu dla nich domów.

Sprawa jest bardzo pilna.

Kontakt:

Grażyna   0603-586-183

Krzysztof    849 06-08

Apel - pomóżcie w zorganizowaniu wystawy !

Organizujemy drugą już wystawę, z której dochód przekazujemy na schronisko. W planach był koncert ale nie wypaliło. Dlatego pilnie poszukujemy prac (pastele akwarele zdjecia i inne). Byle na poziomie-prace muszą być dobre- bo miejsca jest mało - a nie możemy robić płatnych wejściówek  dlatego liczymy na zyski ze sprzedaży. Jednak przyjmujemy wszystkie prace - reszta po prostu zostanie sprzedana na stoisku, a nie na licytacji. Wystawa będzie 4-11czerwca 2005 więc czasu nie jest dużo! Prace muszą wisieć w miejscu wystawy  do końca maja!!! Tak więc sprawa jest pilna. Poprzednio dzięki zebranym pieniądzom udało się uratować Aziego - jaki teraz jest śliczny i szczęśliwy! Może i tym razem skończy się sukcesem? Ale do tego potrzebna nam Wasza pomoc-może pomóc każdy - kontakt: czarna_hancza@o2.pl Czekamy na pomoc - Justyna, Halinka, Nina.

Przyłączamy się do tego apelu - poprzednią wystawę dziewczynki zorganizowały tak wspaniale, że wiele dorosłych osób nie mogło wyjść z podziwu. A owocem tych działań jest Azi, który dzięki nim został wykupiony . Wystarczy zobaczyć jego zdjęcia, żeby przekonać się czy warto było - teraz wygląda jeszcze lepiej, czasem biega po pastwisku jak młodzieniaszek. A to, że żyje zawdzięcza dziewczynom. Wcześniej te same dziewczyny  utatowały Sama! Pomóżcie im -bardzo o to prosimy -bo robiąc tak niewiele można dać tak wiele tzn. życie.

Natalka już się zadomowiła na dobre.

Jak widać na zdjęciach znalazła sobie u  nas  wielkiego przyjaciela. Bardzo zaprzyjaźniła się z naszym  barankiem Jarusiem, jedno nie może nigdzie wyjść bez drugiego. Natusia jest bardzo koleżeńska i chętnie nawiązuje nowe znajomości z wszystkimi naszymi zwierzakami, szczególnie upodobała sobie konika Kubusia ,oraz całymi dniami zagląda do naszej świnki Haidi. Powoli wraca do zdrowia i jest uwielbiana przez wszystkie osoby odwiedzające nasze Przytulisko.

KWIECIEŃ 2005

Tragedia zwierząt na drogach!

Tego samego dnia, gdy wracaliśmy z ośliczką do domu spotkaliśmy przypadkowo transport świń do rzeźni. Zwierzęta przewożone były w potwornych warunkach - w ogromnej ciasnocie, bez ściółki, zadeptywały się podczas drogi, 2 sztuki leżały padłe. Ponieważ zauważyliśmy ten dziwny transport przypadkowo na skrzyżowaniu-samochód nie był przystosowany do przewozu zwierząt-postanowiliśmy go zatrzymać i sprawdzić. Telefonicznie poprosiliśmy  o pomoc policję-i tu dziękujemy za szybkie przybycie i profesjonalne podejście Sekcji Ruchu Drogowego w Poznaniu , patrolowi o numerze bocznym 033.Okazało się, że przewoźnik  nie ma koniecznych zezwoleń na przewóz zwierząt tym samochodem, a dokumenty, które okazał kierowca wystawione były na inny samochód. Cierpienie tych zwierząt można sobie tylko wyobrazić -patrząc na krótki film, nagrany na miejscu przez ekipę telewizji regionalnej- zamieszczony na naszej stronie w dziale " interwencje". Cała sprawa jest przejawem świadomego łamania prawa, a szczególnie Ustawy o ochronie zwierząt, jest przejawem wyjątkowego okrucieństwa. Te zwierzęta są traktowane jak przedmioty - a może nawet gorzej, bo gdy się przewozi przedmioty to się dba o to, żeby się nie poobijały, nie połamały. Pewnie gdyby się udało to wciśnięto by tych świnek więcej - jak węgiel albo piasek. Będziemy dalej monitorować tą sprawę, żeby właściciel zakładów mięsnych do których jechały te zwierzęta został ukarany. W drodze powrotnej - jakby tego wszystkiego nieszczęścia było mało-zepsuł się nam samochód i to tak skutecznie, że nie mogliśmy jechać dalej. Gdyby nie pomoc Pani Natalii Wojciechowskiej i Pana Piotra Kazińskiego z Poznania, to razem z Natusią spędzilibyśmy noc na 5 stopniowym mrozie. Serdecznie im dziękujemy.

Kaleka koteczka!

Do naszej kolekcji kalekich kotów dołączyła czarna koteczka po wypadku. Ma źle zrośniętą łapkę, tak wydłużoną, że ciągnie ją po ziemi. Jest wyjątkowo miła i spokojna. Zamieszkała w wiklinowej budce i  prawie stamtąd nie wychodzi - chyba, że zobaczy ludzi i chce się popieścić. Wołamy na nią Felisia, bo do złudzenia przypomina kotka z puszki karmy Felix. Koteczka poleca się Państwa pamięci, może ktoś zechce zaadoptować ją na odległość i przekazywać środki finansowe na jej utrzymanie, za co z góry serdecznie dziękujemy... a Felisia głośno mruczy.

Bury!

Tak ma na imię kolejny konik, który trafił do Przystani. Ma około 20 lat, ciężko pracował na polu i w gospodarstwie w górach. To, że żyje na emeryturze zawdzięcza wspaniałym siostrom - Bożence, Basi oraz reszcie rodzeństwa, których imion nie znamy. Jest okazem spokoju i łagodności- bardzo przyjaźnie nastawiony do ludzi, można powiedzieć, że zachowuje się jak pies. Rozumie wszystko co się do niego mówi, jest niezwykle posłuszny i opanowany. Trzeba przyznać, że u poprzednich właścicieli był zadbany i dobrze odżywiony. Dziewczyny odwiedzają go, martwią się o niego jak o członka rodziny. Poruszyły niebo i ziemię, żeby uratować go w momencie, gdy stał się nieprzydatny do dalszej pracy. Wspaniałe-godne podziwu i dziewczyny! Był z nami w Warszawie na festynie z okazji Dnia Ziemi i podbił serca wielu warszawiaków.

Roma urodziła!

Koteczka, która niewiadomo skąd sama się do nas wprowadziła (daliśmy jej na imię Roma) okociła się. Jako dobra matka broniła małych przed wszystkimi intruzami - biła wszystko co pojawiło się w zasięgu jej wzroku. Maluszki już otworzyły oczka i zaczynają łazikować po domu. Roma ma z nimi urwanie głowy - są 2 koteczki  i 3 kocurki. Za 3 tygodnie będą gotowe do adopcji - chowają się zdrowo i są piękne. Bardzo prosimy o pomoc w znalezieniu domów

dla tych kociaków!!!!!!

Serdeczne podziękowania!

Nie da się wyrazić słowami wielkiej wdzięczności za serce i pomoc jaką okazali naszemu Stowarzyszeniu oraz mieszkańcom naszego przytuliska-Przystań Ocalenie- Pani Natalia Wojciechowska i Pan Piotr Kaziński z Poznania.

Pomoc Pani Natalii i Pana Piotra przyszła niespodziewanie i to w sytuacji, dla nas najtrudniejszej, a właściwie beznadziejnej. Po nieprzespanej nocy i przebyciu kilkuset kilometrów w celu ratowania osiołka (który będzie nosił imię Natalia) oraz po długotrwałej interwencji w sprawie transportu świń do rzeźni  w potwornych warunkach, łącznie z pomocą w rozładowaniu samochodu z 80 świnkami, wyruszyliśmy z Poznania w drogę powrotną do domu i mieliśmy do przebycia kilkaset kilometrów-zepsuł się nam samochód. Byliśmy na obcym terenie zapadła noc, nastał 5 stopniowy mróz , a my staliśmy w ciemnościach na poboczu drobi i jedyne co nam pozostało to nocować w tym miejscu. Właściwie żadnego rozwiązanie z tej sytuacji nie było i myśleliśmy, że na żadną pomoc nie mamy co liczyć- ale okazało się , że Pan Piotr zorganizował noclegi dla nas i dla ośliczki Natalii, zakupił potrzebne części do samochodu i opłacił mechanika, który je wymienił, oraz obdarował różnymi prezentami mieszkańców naszego przytuliska. Byliśmy tak zaskoczeni dobrocią i niesamowitą ofiarnością, że początkowo nie mogliśmy w to uwierzyć.To było jak w bajce. Serdecznie dziękujemy-takich wyjątkowych ludzi spotyka się rzadko, ale my mamy to szczęście, że ze wzglądu na nasze zwierzaki spotykamy wielu dobrych i wspaniałych ludzi-sponsorów, sympatyków, wolontariuszy.

I tylko brakowało nam osła!

20 kwietnia zamieszkał w przytulisku osioł - a właściwie ośliczka. Otrzyma na imię Natalka - na cześć Pani Natalii, która udzieliła nam nieocenionej pomocy podczas drogi powrotnej z ośliczką , gdy zepsuł się nam samochód. Historia życia tego osiołka nie jest dokładnie znana, bo  przechodziła z rąk do rąk. U ostatniego właściciela była krótko, więc tak właściwie niewiele  o niej  wiadomo. Ale jedno wiadomo, że jest chuda, zaniedbana, źle żywiona, ma placki gołej skóry bez sierści-z powodu niedożywienia i brudu. Jest jednak urocza - spokojna-choć złości się przy czyszczeniu kopyt (nie była tego nauczona). Gdy  tylko wyprowadziliśmy ją z przyczepy przywitała wszystkich swoim radosnym iaiaia - a głosik to ona ma!. Teraz budzi wszystkich w ten sam sposób o 5.30 rano! Po wizycie weterynarza i kąpieli może wychodzić na spacery i trochę zdziwieni są jej końscy towarzysze dziwnymi odgłosami, które wydaje - ale tak ogólnie to przypomina konia! Mamy nadzieję, że będzie się chowała zdrowo!

Belweder w nowym domu!

Niedawno informowaliśmy o tym, że Belweder ma nowy dom-a oto zdjęcie z suczką, która zawojowała go całkowicie. Udało mu się- jest tam kochany i szczęśliwy - ma wspaniałych opiekunów i jeszcze znalazł dziewczynę! Dziękujemy serdeczne Uli i dzieciom-Asi i Wojtkowi  za wszystko co dotychczas zrobili dla wszystkich mieszkańców Przystani oraz za podarowanie wspaniałego, pełnego miłości domu Belwederowi. Dziękujemy za to, że wspieracie nas w naszych poczynaniach, że sami macie głowy pełne pomysłów-jak zapewnić codzienne utrzymanie  wszystkim zwierzakom  w przytulisku. Za ogromne serce dla mieszkańców Przystani -serdecznie dziękujemy!

Dzień ziemi.

W niedzielę 24 kwietnia Komitet Pomocy dla Zwierząt w Tychach reprezentowany przez Grażynę, Dorotę, Dominika i trzech Piotrów  przeniósł się z Tych na Pole Mokotowskie w Warszawie, gdzie trwały uroczyste obchody Dnia Ziemi. Wraz z nami pracował dzielnie i wytrwale na utrzymanie swoich współbraci w naszym schronisku mały wielorasowy konik Bury. Dwudziestoletni Bury przez całe swoje życie pracował ponad swoje siły, ciągnąc wóz i pług. W nagrodę czekała go rzeźnia. Na szczęście, w tej chwili może spokojnie odpoczywać wśród innych naszych koni, syty, czysty i bez bata nad głową.

Wróćmy jednak do festynu z okazji Dnia Ziemi. Na naszym stoisku można było zakupić różne materiały promocyjne jako cegiełki na utrzymanie schroniska. Były koszulki i kubki z naszym logo, balony, kalendarze, obrazki koni malowane przez wolontariuszy, pocztówki ze zdjęciami koni – mieszkańców naszego przytuliska, a także różne figurki zwierząt podarowane nam przez dobre ludzkie dusze. Można było obejrzeć zdjęcia z transportów żywych koni na rzeź oraz z targów końskich. Zbieraliśmy ponadto podpisy pod petycją w sprawie zamknięcia największego targu końskiego w Europie, w Bodzentynie koło Kielc. Jest to chyba najbardziej tragiczne miejsce w naszym kraju i pomijanie milczeniem tego bezmiaru cierpienia żywych istot jest w XXI wieku niedopuszczalne. Targ koński w Bodzentynie w obecnej formie stawia pod znakiem zapytania wszelkie rozprawy o wielkiej wrażliwości ludzkiej na ból i cierpienie. Bodzentyn jest potwierdzeniem, że wciąż tkwimy w średniowieczu, a pojęcie humanitaryzmu jest nam obce.

Przez cały dzień nam Polem Mokotowskim świeciło słońce, co sprzyjało frekwencji zainteresowanych. Obchody Dnia Ziemi przyciągnęły bardzo wielu mieszkańców miasta. Całe rodziny zwiedzały poszczególne stoiska. Nasze stoisko także cieszyło się zainteresowaniem, a trochę korzystał z tego także Bury pałaszując podarowany cukier i marchewki. Odwiedziło nas bardzo wiele osób, w tym naszych przyjaciół, od dawna nas wspierających. Poznaliśmy też nowych sympatyków, osób wrażliwych na krzywdę i cierpienie zwierząt. Kontakt z takimi ludźmi daje nam poczucie wspólnoty i wiarę, że nie jesteśmy sami w naszej pracy.

Wszystkim więc dziękujemy serdecznie za wszelką pomoc, bez której nie moglibyśmy utrzymać naszego przytuliska. Dziękujemy za wsparcie duchowe i za kupowanie cegiełek. To dzięki Wam mieszkańcy Przystani ocaleni z otchłani cierpienia, mają spokojne życie, dach nad głową, leki i pożywienie. Dziękujemy i bardzo liczymy, że pomożecie nam, aby tak było nadal.

Wspólnie uratujmy Tybeta.

Tybet całe swoje życie przepracował jako koń do hipoterapii, gdy zachorował i stał się bezużyteczny właściciele chcą sprzedać go do ubojni. Ironią losu jest to ze Tybet wykorzystywany do leczenia dzieci z bezwładem nóg teraz, gdy sam ma chore nogi i cierpi w podzięce od ludzi otrzymuje wyrok śmierci.
Naszą ambicją i potrzebą serca jest uratowanie tego konia, by godnie dożył swoich dni na zasłużonej emeryturze.

Szczegóły tutaj:
http://www.konie.kary.pl/modules.php?name=News&file=article&sid=242

Apelujemy o pomoc, może warto odmówić sobie jakiejś przyjemności, żeby uratować wspólnie kolejne istnienie. Nawet najdrobniejsze datki prosimy wpłacać na konto:

Aneta Borkowska
nr 78 1020 1332 0000 1802 0228 7696
 

Z góry dziękujemy za każdą pomoc.

MARZEC 2005

Stowarzyszenie Obrońców Zwierząt Arka ogłasza 19 marca  Ogólnopolskim Dniem Sterylizacji Zwierząt-zachęcamy do zapoznania się z informacjami dotyczącymi tej akcji na stronie Arki. Im mniej niechcianych i bezdomnych zwierząt tym mniej cierpienia.
http://www.arka.strefa.pl/

->Belwder znalazł już dom :) Serdecznie dziękujemy wszystkim za pomoc.

Kolejny uratowany konik!

Kostek - takie imię otrzymał nowy konik -takie ma imię jak wygląda. Ma podobno około 18  lat, ale wygląda na 30.Jest strasznie zniszczony pracą dla ludzi. Ma budowę konia gorącokrwistego-jest niski, szczupły, lekki-może powinien służyć do rekreacji, a on wiele lat pracował w górach na polu i jako koń pociągowy, woził węgiel, drewno itp. Jego właściciele kupili go chyba dlatego, że był mały i lekki a co za tym idzie i tani. Na pewno jednak nie był to koń do pracy w takich warunkach. Gdy go zobaczyliśmy to łzy same stanęły w oczach - chudy, kościsty, klejony i brudny, w ciemnej oborze, uwiązany, smutny - obraz wyjątkowej nędzy. Ale wykupiony jest już w przytulisku i nie będzie  pracował-ma emeryturę. Ogólnie jest w złym stanie i boimy się o jego przyszłość-jest strasznie wyniszczony,  słaby-ma problemy z nogami, gdy się położy to czasem nie umie wstać i obija się po ścianach boksu. Ma również ogromne problemy oddechowe - dychawica - i miażdżycę żył. W pierwszych dniach nie wychodził wogóle ze swojego boksu-choć miał otwarte drzwi. Potem przeżyliśmy ogromne zaskoczenie gdy wprowadziliśmy go do stada-okazało się, że młode rozbrykane konie traktują go z ogromnym szacunkiem-żaden nie zaatakował go jak to robią zazwyczaj w przypadku nowego wałacha. Można powiedzieć, że z jakąś wyjątkową delikatnością obchodzą się z nim-a nawet czułością. Od kilku dni  zaprzyjaźnił się z Azikiem - wyglądają razem tak jak kiedyś Węgielek z Urbankiem - "kombatanci wojenni". Gdy tylko otworzymy drzwi boksu drepta do Azika i albo stoi tam obok drzwi albo wchodzi do boksu i nie pozwala się stamtąd wyprowadzić. Cieszymy się bo taka przyjaźń to dla koni najlepsza terapia-może nabierze chęci do życia i walki o każdy dzień. Konieczne jest stałe leczenie - na dychawicę, poprawę krążenia krwi oraz wzmocnienie zniszczonych stawów. Dziękujemy wszystkim osobom, które przyczyniły się do uratowania Kostka!

Fortuś w szpitalu.

Wydawało się, że to okaz sił i zdrowia-zresztą  tak właśnie wygląda nasz Fortuś - ale czasem pozory mylą. Na brzuchu urosła mu jakaś narośl, która okazała się sarkoidem (na szczęście). Początkowo narośl nie rosła i leczona była farmakologicznie-ale niestety gdy mimo wszystkich zabiegów zaczęła się rozrastać musieliśmy pojechać z nim do szpitala dla koni. Tam został poddany operacji wycięcia tej narośli-zachodziło podejrzenie, że może to być nowotwór złośliwy, dlatego wycinek został przekazany do  badania histopatologicznego. Kilkudniowe oczekiwanie na wynik było dla nas wszystkich bardzo trudne-na szczęście okazało się, że jest to tylko sarkoid i mamy nadzieję, że Fortuś wróci do pełni zdrowia. Sarkoidy mogą jednak pojawić się w innych miejscach i to w większej ilości-dlatego konieczna jest szczepionka. Obecnie Fortuś jest znowu w Przystani-zdrowy i radosny jak zwykle. Wiele osób nazywa go najpiękniejszym koniem w naszym stadzie. Dziękujemy dzieciom , które pisały listy, interesowały się jego losem i przesyłały mu życzenia. Dziękujemy Dyrekcji, Gronu Pedagogicznemu -szczególnie Pani Ilonie Sokołowskiej - oraz wszystkim wspaniałym dzieciom ze Szkoły Podstawowej nr 40 w Tychach za pomoc w sfinansowaniu jego operacji i leczenia. Fortuś jest Wam bardzo wdzięczny!

Deizi - kolejna ofiara ludzkiego okrucieństwa.

Mamy kolejną kaleką koteczkę, która złapała się w lesie w sidła - na szczęście została uratowana przez Panią Magdę, która zapewniła szczęśliwy dom naszym dwóm konikom. Deizi ma uszkodzony kręgosłup i ogon - prawdopodobnie ogon trzeba będzie amputować - oraz nie ma przedniej łapki. Problemem jest też to, że sika gdzie popadnie-nie czuje, że oddaje mocz i prawdopodobnie jest kotna - tyle nieszczęść w jednym małym ciałku. Gdy ją zabieraliśmy była  chora na koci katar - to już zostało opanowane, jest jednak ogólnie osłabiona i dlatego  nie można przeprowadzić amputacji ogona. Wymaga szczególnej opieki i pielęgnacji, ale jest ufna i przymilna w stosunku do ludzi. Może ktoś z Państwa chciałby stać się się jej opiekunem na odległość pomagając w jej leczeniu i utrzymaniu - Deizi poleca się Państwa pamięci. Stała się najlepszą przyjaciółką Buffinki - nieszczęścia chodzą parami!

Niestety pomoc przyszła za późno.

W  ostatnich dniach marca trafił do naszego Przytuliska nowy mieszkaniec -młody, ranny jelonek, którego na drodze znalazła nasza wolontariuszka Kasia. Zwierzę było w ciężkim stanie, zostało potrącone przez samochód i pozostawione na ulicy bez udzielenia mu jakiejkolwiek pomocy. Po wizycie u weterynarza okazało się ,że ma złamaną tylną nogę i wszystko wskazywało na to, że reszta jest w porządku. Otrzymał  konieczne lekarstwa i trzeba było czekać na to co będzie dalej. W pierwszym dniu po przybyciu do Przystani  zachowywał się normalnie, próbował wstawać i reagował na to, co się wokół niego działo. Zamieszkał w boksie obok naszego baranka Jarusia, który poświęcał mu wiele uwagi- cały czas mu się przyglądał, a najchętniej to wszedłby do boksu i zamieszkał razem z nim. Radość Jarusia nie trwała jednak długo ,ponieważ stan jelonka znacznie się pogarszał. Niestety nie doczekał następnego dnia. Zasnął na zawsze z główką opartą na przednich nóżkach, a Jaruś do dzisiaj  wchodzi i zagląda do boksu  jakby sprawdzał czy nie ma tam jego nowego przyjaciela.....

To już 50 ocalonych, witamy 2 kolejne.